Focus van onze acties

SOEMOED Vlaanderen

صمود

 

Focus van onze acties

  1. Gelijke rechten en plichten

De gelijkwaardigheid voor de bewoners van de regio moet gegarandeerd worden door de lokale overheden en dit onder toezicht van de internationale gemeenschap.

Zowel de Israëlische als de Palestijnse staat moeten de gelijke rechten en plichten voor hun inwoners garanderen. Dat begint al bij grondwetten die de gelijkwaardigheid garanderen.

De theoretische optie van Israël voor een democratische én Joodse staat leidt hierbij tot een impasse.

 

  1. Garanties voor veiligheid en optie voor geweldloosheid

Geen vrede zonder garanties voor veiligheid. Aanvallen en afschrikkingsacties (raketaanslagen, nachtelijke raids, vernielingen van eigendom, willekeurige opsluitingen) moeten door de eigen overheid bedwongen en bestraft worden. Oproepen tot haat leiden niet tot vrede. Wij kiezen principieel voor de geweldloze aanpak van conflicten.

 

  1. Positieve aspecten moeten benadrukt worden

Vrede veronderstelt dat Joodse Israëli’s, Arabische Israëli’s en Palestijnen naar elkaars verhaal leren luisteren. Daarom zijn contacten en samenwerking tussen individuën en groepen uit verschillende hoeken zo belangrijk.

Die positieve contacten wil Soemoed, waar mogelijk, bevorderen en ook bekend maken bij een groter publiek hier.

De negatieve beeldvorming uit de regio doet de apathie bij de burgers toenemen en leidt naar toenemende isolering van de kritische burgerbevolking ginder en afname aan belangstelling voor het mondiale gebeuren hier.

 

  1. Twee Staten: nog mogelijk?

De Verenigde Naties maakten in 1948-49 een plan om het voormalig Brits mandaatgebied Palestina in 2 onafhankelijke staten te verdelen met Jeruzalem onder een internationaal statuut. Oorlogen en wapenstilstanden holden het grondgebied van de Palestijnse staat uit. Het Israëlische leger bleef sinds 1967 als bezetter op de Westbank en in Oost-Jeruzalem. Die bezetting betekende in de praktijk rechteloosheid voor de Palestijnen en maakte de weg vrij voor de inbeslagname van Palestijns particulier land door Joodse settlers. De groeiende enclaves van Joodse settlers (nu al met meer dan 560 000) zijn een hinderpaal voor vrede. Want ze wonen op Palestijns grondgebied dat dikwijls met geweld is afgenomen van Palestijnse families.

 

In 1947-1949 werden 700 000 Palestijnen verdreven door Joodse milities en het Israëlische leger (Nakba). Die vluchtelingen leven deels in andere delen van Palestina, deels in het buitenland. De afstammelingen van die vluchtelingen willen een recht op terugkeer naar het land van hun familie.

John Kerry, Amerikaans minister van buitenlandse zaken werkt reeds sedert juli 2013 aan vredesonderhandelingen tussen Israel en Palestina.

 

Maar de bouw van alsmaar nieuwe settlements in Palestijns gebied maakt een afbakening volgens de grenzen van vóór 1967 ( de wapenbestandslijn van 1949 of de groene lijn) praktisch onmogelijk. Vooraanstaande links-liberale Israëlische journalisten zoals Gideon Levy en Amira Hass moeten vaststellen dat het hele gebied van Israël-Palestina de facto gemengd is en dat de vraag blijft om vluchtelingen te laten terugkeren naar Palestina. Ook dat zal de bevolking nog meer gemengd maken.

Uiteindelijk zal de gelijkwaardige behandeling van alle burgers in de regio een meeromvattend streefdoel worden dan de eis voor 2 onafhankelijke staten.

 

  1. B.D.S.: Boycot, Divestment and Sanctions

Omdat de diplomatieke en politieke middelen beperkt zijn en deels falen, is er een groeiende basisbeweging om Israël te dwingen de bezette gebieden te ontruimen. Zij roept op tot boycot acties, het wegtrekken van investeringen en het opleggen van sancties. Een brede coalitie van Palestijnse ngo’s, vakbonden en politieke partijen lanceerde op 9 juli 2005, een jaar na de adviserende opinie van het Internationaal Gerechtshof over de Muur, deze B.D.S-campagne.

B.D.S. werd succesvol toegepast tegen het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Maar het is een noodsprong omdat het de gewone burgers ook kan schaden op korte termijn.

B.D.S. tast het prestige van Israël aan en het terugtrekken van investeringen berokkent economische schade. Met deze druk hoopt men de politici te overtuigen om de bezetting te beëindigen en om vrede te sluiten.

 

De meer specifieke boycot van de settlements steunt op het internationaal oorlogsrecht, namelijk dat een bezettende mogendheid geen grondgebied mag opeisen en er de eigen bevolking naar verplaatsen. De Europese regelgeving eist daarnaast dat in de relaties met Israel de rechten van de mens gerespecteerd worden.

 

In de praktijk blijkt ook dat de groeiende boycotbeweging, zeker in de economische sector, ook in Israël zorgt voor een angst voor isolering in de internationale gemeenschap. BDS kan ook gezien worden als een ondersteuning van de vredesbesprekingen, zelfs wanneer politici dit ontkennen.

 

  1. Kritiek op Israel is geen anti-semitisme

Acties voor de Palestijnse rechten en tegen willekeur door Israël worden vaak gebrandmerkt als anti-semitisme. Men bedoelt hiermee: gericht tegen de Joden. Meestal wordt door Zionistische groepen dan herinnerd aan de Shoah, de vervolging en uitmoording van het Joodse volk. Maar een bescheidener Israël met een groter respect voor mensenrechten lijkt ons een meer gepast eerbetoon aan de slachtoffers van de Shoah.

 

SOEMOED website 25 feb 2015 - reacties naar jan_engelen@telenet.be